شنبه ١٨ مرداد ١٣٩٩
صفحه اصلی > مقالات 
تازه هاي بخش
حضرت فاطمه زهرا(س) باید الگوی اخلاقی و رفتاری بانوان و دختران ایران اسلامی باشد.
بیانیه تاریخی رهبر انقلاب نقشه راه و سند ارزشمند مدیریتی است
...به جوانان عزیزم، در آغاز فصل جدید جمهوری اسلامی
کارشناس فرهنگی بانوان تبلیغات اسلامی اردبیل گفت: واحد پاسخگویی بانوان اردبیل در سه ماهه چهارم سال گذشته؛ 1500 مشاوره دینی انجام داد.
رهبر انقلاب به مسئولان: مردمی بودن به ادعا، نیست
کارشناس فرهنگی بانوان تبلیغات اسلامی اردبیل از اجرای ۴۰ نفر روز تبلیغ دینی به مناسبت ایام فاطمیه در مناطق مختلف شهر اردبیل خبر داد.​​​​​​
کارایی اندیشه دینی در فعالیت روحانیون بایستی نمود عینی داشته باشد چرا که این امر درخواست مهم آحاد مردم جامعه است.
اگر ابراهیم، خلیل اللّه گشت، از آن رو بود که در مقام دوستي و محبت به خدا، از هر چه داشت، حتي از جواني اش گذشت. و اگر اسماعیل، ذبیح اللّه شد، به آن خاطر بود که تسلیم فرمان حق بود
رفتار دولت آمریکا را محکوم و از حرکت مردم حمایت می‌کنیم/ آمریکا نتوانسته است با ترس یا فریب جلوی پیشرفت مردم ایران را بگیرد
جعفرزاده: دعای عرفه کامل ترین مکتب تربیتی از حضرت امام حسین (ع) برای سعادت دنیوی و اخروی انسان است
علاج قطعی تحریم با تکیه بر توان داخل نه عقب‌نشینی در برابر آمریکا
امام هادي(ع) گاه اراده مي کرد که از طريق کرامت، قدرت معنوي و ولايت تکويني خويش را به ستمگران دوران نشان دهد
کارشناس فرهنگی بانوان تبلیغات اسلامی اردبیل از برگزاری مسابقه مجازی خطبه خوانی غدیر ویژه بانوان در اردبیل خبر داد.
عید حقیقی از نگاه امیرالمؤمنین(ع)
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد
آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 742589
 بازدید امروز : 408
 کل بازدید : 2325136
 بازدیدکنندگان آنلاين : 1
 زمان بازدید : 0/1563
اخبار > عرفه، روزي بسيار پرارزش است. عرفه روز اشک، روز راز و نياز، روز عشق ورزيدن و روز گريه در عرفات است.


  چاپ        ارسال به دوست

دانستني هايي درباره روز نيايش

عرفه، روزي بسيار پرارزش است. عرفه روز اشک، روز راز و نياز، روز عشق ورزيدن و روز گريه در عرفات است.

روز عرفه، روز شناخت: روز عرفه، روز شناخت است و هر چند نام عيد بر آن نهاده نشده ولي يکي از اعياد بزرگ اسلام به شمار مي ‏رود. امروز روزي است که خداي سبحان بندگان خود را به عبادت ‏و اطاعت‏خويش فرا مي‏ خواند و خوان کرم و احسان و لطف خود را براي آنان مي ‏گسترد ودرهاي مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روي آنان مي‏ گشايد. امروز روز دعا و به خاک افتادن در برابر خدا و نيايش و توجه به معبود است. هر کس به اندازه معرفت و شناختش بايد دست راز و نياز را به سوي حضرت ذي ‏الجلال بلند کند و مناجات و استغفار نمايد و هر اندازه تضرع و خشيت‏ بيشتر باشد، قرب به خدا افزون‏تر خواهد بود. بايد از امام حسين(ع) فرا گرفت که چگونه در اين روز باعظمت، بااشک ديده و قلب شکسته و نيت‏ خالص، خدا را مي‏ خواند. او است که شناخت واقعي از پروردگارش دارد و مي ‏داند که در اين روز، در کنار«جبل الرحمه عرفات‏»، چگونه‏ با خدايش گفتگو کند و او را نه از روي خوف و نه از روي طمع، بلکه چون شايسته‏ عبادت است، پرستش نمايد و نيازهايش را برشمرد و درخواست عفو و بخشش از او کند با اين که خود معصوم از هر خطا و اشتباهي است ولي مقام الهي را قدري است که ‏تنها بندگان زبده‏اش به آن معرفت دارند و عارفان حقيقي از خاندان اهل ‏بيت عصمت‏اند که مي ‏دانند چگونه او را بخوانند و در درگاهش تضرع و زاري کنند و از پيشگاه‏ ربوبي علي رغم هيچ گناهي عذر تقصير بخواهند. بارالها! چقدر به من لطف داري با آن همه جهل و نادانيم، و چه اندازه بر من ‏ترحم مي ‏کني با آن همه کارهاي ناشايسته‏ام. خدايا! چقدر به من نزديکي و چقدر من از تو دورم. و تو که به من اينقدر محبت‏مي‏کني، پس چه مرا از تو پنهان نگه داشته؟ ! کور باد ديده‏اي که تو را مراقب ‏رفتارهايش نداند و زيان ‏بار باد تجارت بنده‏اي که از محبتت، نصيبي برايش معين‏ نکرده‏اي... خدايا! من به وسيله خودت، تو را مي ‏شناسم، پس با فروغ نورت مرا به‏ سوي خود رهنما باش و بردگي و بندگي راستين را به من بياموز تا در پيشگاهت، خالصانه پرستش کنم. خدايا! از دانش نهانت، مرا دانش بخش و در پوشش نگه دارنده‏ات مرا نگه دار. بارالها! مرا با حقايق«اهل قرب‏» آشنا ساز و راه«اهل جذب‏» را به من‏ نمايان... خداوندا! تويي که پرده ‏ها را از دل‏ هاي محبان و عاشقانت پس زدي تا جز تو دوستي ‏بر نگيرند و جز به سوي تو، دستي دراز نکنند. تو مونس آنان هستي در وقتي که تمام‏ جهان ‏ها و عوالم براي شان غريب است و تو راهنماي شان مي‏ باشي آن‏ جا که راه ‏ها را برروي شان مي ‏گشايي. کسي که تو را دارد چه ندارد و کسي که تو را ندارد چه دارد! بي ‏گمان نوميد شد کسي که به جز تو دل بست و زيان ديد کسي که از تو روي گرداند. چه گونه به سوي ديگران روي آورد در حالي که تو هرگز يک آن از او احسانت را قطع نکردي و چگونه از غير تو درخواست‏ ياري کرد، در حالي که تو منت را بر او پيوسته داشتي. اي کسي که شيريني هم نشينيش را به محبانش چشاند، پس در پيشگاهش، متملقانه راز و نياز کردند و اي کسي که لباس‏ هاي هيبتش را بر اوليايش پوشاند تا در برابرش سربه خاک افتادند. تو پيش از ياد ياد کنندگان به ياد آن هايي و قبل از توجه بندگان، آغازگر احساني و پيش از درخواست درخواست کنندگان، از درياي بي ‏کران کرمت، بخشنده‏اي؛ پس مرا شامل رحمتت قرار ده تا به تو برسم، و بر من منت گذار و مراجذب خويش گردان تا بر تو وارد شوم. خداوندا! هرگز اميدم از رحمتت قطع نمي‏ شود هر چند نافرمانيت کنم و هرگز ترسم از قهرت نمي ‏ريزد، هر چند اطاعتت کنم، و اينک که از همه چشم برگرفته و به تو ديده‏ دوخته‏ام، آماده دريافت لطف و بخشندگيت هستم. الها! چه گونه نوميد گردم در حالي که تو اميدم هستي... راستي اگر دعاي عرفه امام حسين(ع) را با شناخت‏ بخوانيم، تا اندازه‏اي شيريني و لطافت عبارت ‏هاي عرفاني آن حضرت را لمس مي ‏کنيم؛ زيرا حسين خدا را مي‏ شناسد و او را نزديک ‏تر از«حبل الوريد» به خود مي‏ داند، پس روش سخن گفتن ‏با او و راز و نياز کردن در پيشگاهش را خوب درک مي‏ کند و ما بايد اين سخنان را بخوانيم و تکرار کنيم و دقت نماييم و در معانيش غرق شويم و از يم عرفانش نمي ‏برداريم، تا شايد نظر لطف خدا شامل حال مان گردد و پوششي از رحمت و مغفرتش بر آن‏ همه گناهان و نافرماني ‏هاي مان کشيده شود چرا که خداوند خود را به لطف و رحمت و رافت توصيف نموده، پس هرگز از خود نمي‏ راند بنده‏اي را که در اين روز شناخت، بابرشمردن گناه‏هايش، به سويش روي آورده و از مقام ربوبيش درخواست عفو و بخشش ‏نموده است. آري! اگر پوشش او نبود رسوا مي ‏شديم و اگر ابر رحمتش آني بر سر ما نمي ‏باريد، هلاک مي ‏گشتيم. اگر با تاييدات پنهانيش ما را ياري نمي ‏کرد، شکست مي ‏خورديم و اگر ما را پناه نمي ‏داد، پناهگاهي نداشتيم. اگر خميني، اين بنده شايسته خداي، در او فاني نمي‏ شد و جز او را نمي ‏ديد، نه ‏انقلاب به پيروزي مي ‏رسيد و نه مستضعفين رهايي مي ‏يافتند. و اين راز موفقيت امام ‏بود. اين راز نهان بود که ملت ايران يک پارچه آوايي از صداي رسايش شدند و همراه‏ او«لا اله الا الله‏» سر دادند و هم سان با او مشت ‏ها را گره کردند و همگام با او در برابر جباران و ستمگران و ابرجنايتکاران ايستادند و تا«احدي الحسنيين‏» مقاومت و پايداري کردند، و قطعا هر چه پيروزي به دست آمد به خاطر صبغه اللهي ‏انقلاب و راهبرش بود و مردم هم چون گام در گام او نهادند و خدا را مد نظر خويش ‏قرار دادند، به اين مقام والا دست‏ يافتند و خداوند به آن ها توجه کرد و دعاي شان‏ را مستجاب نمود و بر دشمنان غلبه ‏شان داد. باز هم بايد از خدا خواست و از درگاهش‏ در اين روز مبارک خاضعانه و متضرعانه درخواست نمود که اين انقلاب الهي را تارسيدن صاحب اصليش حضرت ولي الله الاعظم نگه دارد و لحظه‏اي اين ملت ‏خداجوي را ازرحمت گسترده‏اش دور نکند و از فتنه ‏هاي زمان در امان دارد.

عطر بندگي

شادباش: عرفه، روزي بسيار پرارزش است. عرفه روز اشک، روز راز و نياز، روز عشق ورزيدن و روز گريه در عرفات است. عرفه، روزي است که حاجيان، از ظهر تا غروب آفتاب، ميهمان«عرفات» مي ‏شوند تا در سايه سار لطف الهي، در زير نگاه مهربان آفتاب، در زلالي چشمه سار عرفه، زنگار گناه از آينه دل بزدايند. عرفه، لحظه شکفتن است، لحظه اوج و پرواز، لحظه‏اي که فراسوي مرزهاي زمان و مکان، مي‏شود دل به رحمت پروردگاري سپرد که مهربان ‏ترينِ مهربانان است. اين روز را به همه مسلمانان شادباش مي‏ گوييم.

 

عرفه و عرفات: آفتاب روز نهم ذي حجه، مهربان مي ‏تابد تا عرفات را آماده پذيرايي از ميهماناني کند که از دور و نزديک، لبيک گويان، مي ‏آيند. امروز روز عرفه است؛ روز فتح قله ‏هاي بلند معنويت، روز تطهير روح، روزي که درهاي آسمان به روي زمينيان باز است و روزي که لب‏ ها از تسبيح خداوند سبحان سرشارند. عرفه، روزي است که دل‏ هاي بي ‏قرار، مي ‏آيند تا بي ‏پرده و پشيمان از کرده‏ ها و ناکرده ‏ها، خود را به بي ‏کران رحمت خداوند بسپارند و هر که امروز را دريابد، خوش ‏بختي و رستگاري را در خواهد يافت.

 

وقوف در عرفات: با مناسک ويژه‏اي هم ‏چون احرام، وقوف همراه با زاري و تضرع در سرزمين عرفات و مشعر، يادآور روز رستاخيز است؛ همه، با هر رنگ و زباني، فرياد اطاعت و بندگي بر لب، چون سيل، به سوي عرفات روانند. وقوف درسرزمين عرفات، گوشه ‏اي از مناسک حج است که در آن، حاجيان مي ‏آيند، تا لبيک گوي فرمان خداوند باشند؛ پس، سر بر خاکي مي ‏گذارند که بوي استغفار مي ‏دهد؛ بوي بهشت، بوي بندگي.

 

سرزمين بخشايش: عرفات، سرزمين اشک و دعا است؛ عرفات سرزمين عشق است؛ صحرايي که در بي‏ کرانش هنوز عطرِ مناجات حسين(ع) مي ‏آيد. هنوز مي ‏توان امام باقر(ع) را ديد که از ظهر تا غروب، دو دست خود را به سوي آسمان بالا برده و دعا مي ‏کند. سرزميني که مي‏ شود در آن، آينه دل را از زنگار گناه زدود. همه در عرفات يکسانند و هر کس به اندازه ظرفيت خويش، از رحمت خداوند، بهره‏مند مي ‏شود. عرفات، سرزمين طلوع خورشيد مهرباني و مغفرت است.

 

عرفه و مناسک حج: اولين مرحله از مناسک حج تمتع، پس از احرام، وقوف در سرزمين عرفات است. حاجيان، در روز هشتم ذي حجه، که آن را روز«ترويه» مي‏ گويند، احرام مي ‏بندند، تا بتوانند شب نهم، در سرزمين عرفات بمانند و وقوف لازم در روز نهم ـ که روز عرفه است ـ را درک کنند؛ اگر چه مستحب است شب نهم را در سرزمين مِني بمانند. امام صادق(ع) درباره عرفه فرمودند: اگر ماه مبارک رمضان بر کسي گذشت و او آمرزيده نشد، اميد به آمرزش او تا ماه مبارک آينده نيست، مگر آن که عرفه را با شرايطش درک کند». و نيز روايت شده است که برخي گناهان، جز در عرفات و مشعرالحرام بخشيده نخواهد شد.

 

قرارگاه استجابت: روز عرفه را روز دعا و نيايش ناميده‏اند، دعا سلاح انسان، هنگام سختي ‏ها و تنگناهاست. دعا، هديه‏اي الهي است که نصيب آدميان شده است. دعا، پلي است که ميان آفريدگار و آفريده. نيايش دري که هميشه به روي بندگان باز است. چشمه‏اي است که در زلال آن، مي‏ شود غبار گناه را شست و روح را تطهير کرد، و عرفه، روز دعاست؛ روز توبه، روز ندبه. عرفه، روزي است که دعادر آن، به استجابت نزديک است. امام صادق(ع) فرمود: «دعا، قرارگاه اجابت است، همان طور که ابر، قرارگاه باران است».

عرفات، سرزمين دعا: عرفه، روز دعا و عرفات، سرزمين نيايش است. عرفات، سرزميني است که انسان را از زمين تا عرش بالا مي ‏برد، سرزميني است که در آن، ديواري بين خدا و بنده وجود ندارد. عرفات، سرزمين اشک و حاجت است؛ سرزميني که گويي، آسمان به زمين نزديک است. آري! گاه برخي از مکان‏ ها، انقلابي در دل به پا مي‏ کنند که مي‏ تواند باعث نزديکي بيش‏ تر انسان به خداوند شود و عرفات، يکي از همين سرزمين‏ هاست.

 

آداب دعا: يکي از آداب سخن گفتن، آن است که انسان، در نظر بگيرد که در مقابل چه کسي ايستاده و با چه کسي گفتگو مي ‏کند. دعا سر بندگي، بر آستان حضرت دوست ساييدن است. دعا، بي ‏پرده با خداوند مهربان، سخن گفتن است؛ با خداوند پاک و منزه. پس گفتگو با پروردگار زمين و آسمان، دلي پاک، به زلالي آب و به روشني آفتاب مي ‏خواهد. بايد خانه دل را از غبار گناه و زشتي تکاند، از غبار غفلت زدود و از هر چه غير خداست، تهي کرد. بايد دل را خدايي کرد، از حرام، چشم پوشيده و سرانجام، آن گاه که خدايي شد، سجده کرد و سر بر خاک بندگي نهاد و با خداوند يکتا راز ونياز کرد.

 

مستحبات عرفات: هنگام وقوف در سرزمين عرفات، چند چيز مستحب است؛ دوري از هر آن‏ چه موجب غفلت و دوري از خداوند است، صد بار سوره توحيد خواندن، از شيطان رانده شده، به خدا پناه بردن، زيارت امام حسين(ع) خواندن، تن را به زلال آب سپردن و از گناه و زشتي غسل کردن، لب را سرشار از زمزمه«زيارت جامعه» کردن و سرانجام، پابه‏پاي«دعاي عرفه»، اشک پشيماني ريختن.

 

يک راز از عرفات: شايسته است در روز عرفه، حاجي از«جَبَلُ الرَّحْمه» ـ که در سرزمين عرفات است ـ بالا رود و دعايي که سالار شهيدان، حسين بن علي(ع)، در سمت چپ آن کوه خواندند را در حالي که رو به کعبه ايستاده است، بخواند. امام سجاد(ع) در اين باره فرمود: «راز بالا رفتن از«کوه رحمت» اين است که انسان بداند خداوند نسبت به هر مرد و زن مسلمان، مهربان است و او را درپناه خود حفظ مي‏ کند».

روز عرفه، روز خواري شيطان: عرفه، روزي است که حاجيان به عرفات مي‏ آيند و از ظهر تا غروب آفتاب، در آن‏ جا مي ‏مانند و به نيايش و عبادت مشغول مي‏ شوند. روز عرفه، سخت ‏ترين روز براي شيطان است و عيد براي مؤمنين. روزي است که خداوند، بندگان خويش را به عبادت و فرمان برداري از خود فراخوانده و سفره بخشش و احسان خويش را بر زمين گسترده است. شيطان، در اين روز، خوار و کوچک شمرده مي‏ شود. روز عرفه، روز درخواست است؛ روز دعاهاي به اجابتْ نزديک.

 

امام حسين(ع) و عرفه: زيباترين مناجات روز عرفه، دعاي امام حسين(ع) است. هنوز از هر گوشه از سرزمين عرفات، صداي مناجات حسين(ع) به گوش مي‏ رسد و هنوز نواي ملکوتي‏اش، زمين را مي ‏لرزاند و ستون ‏هاي عرش را به لرزه در مي ‏آورد. هنوز «اللهم»هاي حسين بن علي(ع) به گوش مي‏ رسد که خدا را به زيباترين نام‏هايش مي ‏خواند. آخرين حج امام حسين(ع) است و امام(ع) در سرزمين عرفات است و روز، روز عرفه. از خيمه بيرون مي آيد، جمعي با او همراه مي ‏شوند، امام(ع) دست‏ ها را به نشانه دعا بالا مي ‏آورد و سپس دعا مي ‏خواند؛ دعايي که جاودانه شد چون خودِ امام(ع).

 

عطر بندگي: دعاي عرفه امام حسين(ع) سرشار از زيباترين کلمات در گفتگو با پروردگار است؛ کلماتي که لبريز از عشق به خداوند است، کلماتي که عطر بندگي مي ‏پراکند. «اي حسين(ع)! تو در اين دشت چه خواندي که هنوز سنگ‏هاي«جبلُ الرَّحمة»، از گريه ‏هاي تو نالانند؟ عشق را هم ز تو بايد آموخت. خدا را هم بايد از کلام تو شناخت. در دعاي عرفه، چه فرمودي و چه خواندي که هنوز رد عرفان تو در پهنه اين دشت، جاري است... زير هر خيمه گرم، يا که در سايه هر سنگ بزرگ، يا که در دامن کوه، حاجيان گريانند؛ با تو در نغمه و در زمزمه‏اند...»

 

عرفه، روز درک است: آنان که در عرفات نيستند، در عرفه که هستند! سزاوار است روز عرفه را عيد بدانيم و پاک و پاکيزه، از ظهر تا غروب آفتاب، در هر جا که هستيم، دست دعا به آسمان بلند کنيم و به راز و نياز و نيايش با آفريدگار هستي بپردازيم. روز عرفه، تنها ويژه حاجيان و سرزمين عرفات نيست. مي ‏توانيم در هر مکاني که هستيم، دل را عرفاتي کنيم و روز عرفه را درک کنيم؛ دعايي بخوانيم و عذر به درگاه خداي آوريم؛ با او سخن بگوييم، و از او مدد بخواهيم که خود، آفريدگار اين زمين و آسمان است. آنان که در عرفات نيسند، اگر عرفه را دريابند، گويي چون حاجيان، حج به جا مي ‏آورند و در سرزمين عرفات، عرفه را درک کرده‏اند و به فيض عرفه رسيده‏اند.

 

عرفه، عيد رحمت: آن هنگام که آفتاب، در ميان آسمان است، درهاي رحمت خداوند، به روي زمينيان گشوده مي ‏شود، فرشتگان، سبدْ سبدْ گل‏هاي رحمت و مغفرت مي ‏آورند و چشم‏ها به آسمان است، دست ‏ها بالا مي ‏رود و از حنجره‏ها، نداي«الّلهم»، بلند است. امروز، عرفه است؛ روز بيداري از غفلت ‏ها، روز درک آفريدگار هستي؛ روز بارش رحمت الهي و روز استغفار است.

 

جلوه گاهي است که در آينه‏اش

چهره روشن وحدت پيداست

همه در زير يکي سقف بلند آسمان نيلي

به مناجات و عبادات مشغول

اشک بر ديده، غم‏ها بر دل، بار گناهان بر دوش

همه در گريه و در راز و نياز،

جامه‏اي ساده و يکسان و سفيد،

جامه‏اي ضدّ غرور، همه بر تن دارند.

 

ويژگي ‏ها، مراتب و درجات نيايش: دعا، دعوت است و خواندن و مغز عبادت. پس عبادتي که دعا در آن نباشد، بي ‏محتواست. هم چنين نيايش به آن حالت روحي گويند که ميان انسان و معبودش، رابطه انس و کشش ايجاد مي ‏کند. نيايش سبب نگرش مثبت به زندگي مي‏ شود. نيايش همانند عبادتِ تاجران و بردگان و آزادگان، داراي مراتب و درجاتي است. از طمع به بهشت و ترس از دوزخ تا شوق لقاي پروردگار. رسول خدا(ص) مي‏ فرمايد: «بهترين مردم کسي است که به پرستش و نيايش عشق ورزد.» امام علي(ع) در اين ‏باره مي‏ فرمايد: «طمع بهشت و ترس از دوزخ، او را براي نيايش وادار نمي ‏کند، بلکه مقتضاي بندگي و عظمت خدايي خداوند، او را به ايجاد ارتباط وادار مي ‏سازد».

 

عيد عرفه: ساز و کار نيايش، مانند ساز و کارهاي تبادل امواج فيزيکي، تحت شرايطي قوّت و شدّت مي ‏گيرد. در مکان‏ هايي مانند مساجد، زيارت‏گاه ‏ها و هم چنين در جهت قبله، ميدان ‏هاي مغناطيسي مادي و معنوي براي تصعيد امواج ذکر و نيايش، مناسب‏تر است. زمان‏ هايي مانند سحر، شب قدر، شب جمعه و روز عرفه نيز امتياز ويژه‏اي در خود نهفته دارند. عرفه؛ يعني دعا و دعا؛ يعني ابزاري مناسب براي رابطه سريع عاشقانه با شکستنِ قفسِ آهنين خودپرستي. دعا؛ يعني شيوه‏اي در فاصله ‏افکني ممدوح ميان دل و گناه. گرايش به سپيدي و شستشوي تيرگي‏ هاي پيشين و اين؛ يعني عيد. عيد بر عاشقان مبارک.

 

جايگاه دعا در قرآن و احاديث: از جمله صفات پسنديده که قرآن کريم براي حضرت ابراهيم(ع) برمي ‏شمارد، اوّاه است که در فرمايشِ امام باقر(ع) به معناي«بسيار دعاکننده به درگاه خداوند» آمده است. هم سو با چنين اهميتي در قرآن، در روايات نيز دعا به روح عبادت، سلاح مؤمن و کليد رحمت تعبير شده که از جايگاه خاص دعا در اسلام خبر مي ‏دهد. اين بيانات شريف، نقش ‏محوري دعا و نيايش را در دين به روشني تشريح مي‏ کند. براي نمونه، امام صادق(ع) به ميسِّر بن عبدالعزيز مي ‏فرمايد: «اي ميسِّر! به درگاه خدا دعا کن و از پيش خود نگو که دعا فايده ندارد و آن چه شدني است، خواهد شد. به درستي که بنده در نزد خداي متعالي مقامي دارد که جز با خواهش و تمنّا به آن نمي‏ رسد و اگر بنده‏اي دهان خود را ببندد و هيچ خواهش نکند، چيزي به او داده نخواهد شد. اي ميسِّر! هر دري که کوبيده شود، اميد باز شدنش خواهد رفت».

 

دانش نوين و نيايش: تأثير دعا در رفع گرفتاري‏ هاي روحي و حتي جسمي انکار ناشدني است. دکتر الکسيس کارل در کتاب نيايش به اثر دعا و نيايش در جسم انسان تصريح مي ‏کند. بررسي‏ هاي دامنه‏دار دانشمندان و تحليل ‏هاي روان ‏شناختي و کاربردي، مفيد بودن نيروي سحرآفرين ايمان را در سلامت رواني و جسماني تأييد کرده است. حتي برخي موارد، درماندگي دانش در بيان قدرت اثربخش ايمان آشکار است. ايمان به انسان اميد مي ‏بخشد و سبب تسلط وي بر خويشتن مي‏ شود؛ به طوري که مي ‏تواند فشارهاي روحي را تا سرحدّ امکان مهار سازد. دکتر هارولد جي. کويينگ معتقد است پاي ‏بندي به نظام اعتقادي، افراد را توانا مي ‏کند تا بيماري‏ هاي کُشنده، درد و رنج يا اندوهِ از دست رفتنِ کسي را بهتر برتابند. در قرآن نيز اساسي ‏ترين معالجه بيماري‏ هاي رواني، ذکر، نيايش و ياد خدا معرفي شده است.

 

عرفات، سرزمين اشك و دعا: عرفات سرزمين اشك و دعاست.(1) عرفات سرزمينى است كه خداوند به خاطر اشكها و دعاهاى زائران به فرشتگان مباهات مى ‏ورزد. سرزمينى كه گناهان در آن بخشيده مى ‏شوند.(2) سرزمينى كه خيال بخشيده نشدن در آن، خود گناه بزرگى است.(3) حتى كسانى كه هنوز متولد نشده‏اند، اميد است مورد لطف قرار گيرند.(4) عرفات سرزمينى است كه به عرصات قيامت ماند كه خلايق همه جمعند و هر كس به دعا مشغول، و در انتظار رد و قبول، بيرون دروازه‏اند. مى ‏خواهند نزد مولايشان حضور يابند. ابتدا بايد پشت در بايستند تا اجازه ورود بگيرند. بايد بنالند تا به حرم(مشعر) راه يابند چقدر بنالند؟ چگونه بنالند؟... تا ننالند به حرم راه نيابند آن گاه كه پاك شوند، وارد حرم شوند. خانه خدا پاك است و مهمان پاك مى‏ پذيرد.(5) پس دعا كنند. روز عرفه روز دعاست. انسان جز دعا مالك چيزى نيست نه تنها مالك مال نيست ‏بلكه مالك اجزاء و جوارحش نمى‏ باشد. ما جز تضرع و دعا سلاحي نداريم، دشمن درون ما تنها با اشك رام مى ‏شود. و"سلاحه البكاء". (6) يا از ترس جهنم مى ‏نالد يا گريه شوق دارد كه چرا به بهشت نرسيده، چرا از هجرانش ننالد؟ عرفات سرزمينى است كه بهترين مردان خدا در آن توقف كرده، دعاها و اشك‏ ها داشتهاند، و در هر سوى اين دشت ردّ پاى مهدى فاطمه است.(7) عرفات با اشك هاى مقدس سيدالشهدا اباعبدالله الحسين‏(ع) در روز عرفه به هنگامه خواندن دعاى عرفه متبرك‏تر شد.

 

پي نوشت ها:

1- كنزالعمال، جلد 5، ص 13.

2- مستدرك الوسايل، جلد 2، ص 168/ وافى، جلد 2، ص 45.

3- بحارالانوار، ج 99، ص 264.

4- همان، ص 293.

5- جوادى آملى، صهباى صفا، ص 85.

6- همان، صص 85 و 86 .

7- محسن قرائتى، حج، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ چهارم.

 

منابع:

ماهنامه گلبرگ، ش47.

ماهنامه گلبرگ، ش59.

ماهنامه گلبرگ، ش82.

ماهنامه پاسدار اسلام، ش195.

ماهنامه پاسدار اسلام، ش196.

ماهنامه پاسدار اسلام، ش289.


٠٨:٠٥ - پنج شنبه ٩ مرداد ١٣٩٩    /    شماره : ٦٧٧٢    /    تعداد نمایش : ٨


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





© Jbf-ar.org . All rights reserved.